همان طور که می دانید هر شرکت و یا بنگاهی دارای یک سرمایه ملموس یا مادی ( Tangible Property ) و سرمایه ناملوس یا معنوی (Intangible Property  ). معمولا یک شرکت تلاش می کند که علاوه بر سرمایه مادی ( سود، دارایی ها و غیره )، سرمایه معنوی ( ارزش برند ) نیز برای خود ایجاد کند.

به نظر من این تقسیم بندی در مورد انسان ها هم صادق است. یعنی افراد و شخصیت هایی هستند که اعتبار و شهرتشان را باید به عنوان سرمایه ای که قابل مشاهده نیست، به حساب آورد. این سرمایه گاهی از سوی شرکت های تبلیغاتی مورد توجه قرار می گیرد و در راستای تبلیغ یک برند یا مصول به خدمت گرفته می شود.

این روزها، "میخائیل گورباچف"، آخرین رهبر شوروی در یک آگهی تبلیغاتی ظاهر شده است و تلاش می کند تا در سن 76 سالگی از باقیمانده شهرت و اعتبار خود استفاده کند.

در این مورد مطلبی نوشته ام که می توانید آن را اینجا  بخوانید.

اين مطلب با چندي پيش به سفارش مجله "تازه" نوشتم. در مورد تكنولو‍‍ژي SideTrack قبلا اخباري منتشر شده بود، اما در اين مطلب سعي كردم آنها را تكميل كنم.

. . .

اگر به يكي از شهرهاي سانفرانسيسكو، لندن، بوستون و يا ريودوژانيرو سفر كرديد و ترجيح داديد كه براي عزيمت از نقطه اي به نقطه اي ديگر سوار مترو شويد و پس از حركت قطار از درون پنجره واگني كه در آن نشسته ايد فيلمي كوتاه را مشاهده كرديد، نبايد تصور كنيد كه خيالاتي شده ايد.

آنچه كه مشاهده كرده ايد در واقع يكي از آخرين نوآوري ها در عرصه فن آوري تبليغات است كه رفته رفته در ميان تبليغات چي ها و صاحبان كالاهاي تجاري طرفدار پيدا مي كند. اين نوآوري با عنوانSide Track   ( روی آن کلیک کنید و یکی از فیلم ها را ببینید ) براي اولين بار توسط شركتي به نام Submedia در كانادا و آمريكا معرفي شد و اخيرا در چند شهر بزرگ دنيا به طور آزمایشی به اجرا درآمده است. اگرچه سیستم SideTrack  باوجود محدودیت در اجرا تاکنون توجهات بسیاری را در میان مخاطبین خود جلب کرده است، اما طراحان این سیستم اصرار دارند که باید قبل از اجرای گسترده، کاستی ها و محدودیت های احتمالی آن مشخص شود...

يكي از دوستان چند سال پيش رفته بودند كتابخانه ملي كه در ميان كتاب هاي رنگ و رو رفته برخوردند به برگي از روزنامه شرق 59 سال پيش به صاحب امتيازي سيد ضيا الدين طباطبائي.

ادبيات آگهي هاي آن زمان را وقتي با امروزي ها مقايسه مي كنيد، ايراني بودنشان را بيشتر احساس مي كنيد. شعار خود روزنامه هم اين حس را منتقل مي كند، هر چند كه بيش از حد غلو آميز به نظر مي رسد:« اين روزنامه طرفدار استقلال ايراني و آينه تمام نماي ايرانيان است.»

متن آگهي ها:

قبلا گفته بودم که یکی دو تا دیگر از برندگان جایزه جشنواره شیرهای کن ( بزرگترین جشنواره کارهای تبلیغاتی در دنیا ) را معرفی می کنم. این هم دو عکس از یکی از برندگان.

اگر قرار باشد برایشان عنوانی انتخاب کنم، نام اولی ( سمت راست ) را می گذارم "گلوله و توپ" و دومی ( سمت چپ ) را هم "گل تفنگ" می نامم.

این دو عکس مربوط است به سازمان "حق بازی ". حقوق بازی یک سازمان بشردوستانه بین المللی است که در راستای ارتقای زندگی کودکان در مناطق محروم جهان فعالیت می کند. برنامه های ورزشی و بازی برای کودکان از جمله فعالیت های این سازمان است که در جهت تسریع در روند توسعه، صلح و سلامتی صورت می گیرد.

به نظرم این عکس ها از این جهت جالب هستند که تلاش می کند یک نوع آشتی در تناقض میان جنگ و بازی ایجاد کرده و زشتی جنگ را به این ترتیب برجسته تر کند.

وقتی سربازان در جنگ می جنگند معمولا به این امور توجهی ندارند. اما اگر لحظه ای به حق بازی هم کمی فکر کنند، چه خواهد شد؟