اتوبان تهران—کرج چند ماهی است که شده جولانگاه بیلبوردهای یک شکل و قیافه اما لخت که در این روزهای ته مانده پاییزی چشم دوخته اند به دست نه چندان سخاوتمند صاحبان سرمایه تا شاید پیش از شروع سرمای بی رمق امساله لباسی دست و پا کنند و رنگ و لعابی بگیرند.

این بیلبوردها البته حکایت مجملی هستند از حدیث مفصل جان کندن صنعت تبلیغات در کشورمان که رخوت و دلزدگی از سر و رویش می بارد.

یاد سفر گرجستان می افتم. در تفلیس هر جا که سرت را می چرخانی یک بیلبورد سرزنده و پرزرق و برق نگاهت را می دزد. نمی دانم در آن شهر پر از گدا با خانه های نیمه مخروبه و زوار در رفته، آن همه بیلبورد از کجا سبز شده بودند. از گرجی ها که پرسیدم، می گفتند یکی دو سالی است که با هجوم سرمایه گذاران خارجی بازار بیلبورد فروشان تکانی خورده و تبلیغات چی ها کسب و کارشان رونق پیدا کرده.

اما نکته اینجا است که با وجود فقر 40 درصدی در گرجستان 5 میلیون نفری، تبلیغات تاثیری باورنکردنی در این کشور دارد و تولید کنندگان و سرمایه گذاران حاضر نمی شوند به راحتی از تبلیغ محصول و خدمتشان چشم پوشی کنند. به همین دلیل حتی کم اهمیت ترین کالایی که به ذهنتان می رسد، سهمی از درآمد صنعت تبلیغات را به خود اختصاص داده است.

یادم هست جایی خوانده بودم که سهم کشور 70 میلیونی ما از بودجه 1400 میلیارد دلاری تبلیغات در جهان فقط 600 میلیون دلار است. می توان گفت که این سهم چندان بدی هم نیست، اما وقتی بدانیم که بودجه تبلیغاتی کشور کوچک و کم جمعیتی مانند نپال حدود یک میلیارد دلار است و در افغانستان پس از طالبان 22 شبکه تلویزیونی راه اندازی شده که درآمد خوبی از تبلیغات سفارشی شرکت های خارجی کسب می کنند، چه حسی به شما دست می دهد؟ شاید چیزی شبیه آن حسی که من دو هفته پیش در تفلیس داشتم.