يكي از همكلاسي هاي عزير مي گفت: اين روزها سراغ همه چيز را مي توان در دانشكده گرفت، جز يك استاد خوب. وقتي هم كه سرو كله يكي از آن اساتيد درست و درمان در دانشكده پيدا مي شود، همه فكر مي كند كه تحفه اي است بي همتا از آسمان که هر چه زودتر بايد بر سر گذاشت و حلوا حلوايش كرد.

يكي از اين تحفه ها شايد معروف ترين استاد رشته ارتباطات و جامعه شناسي است كه امام صادقي ها و بچه هاي علامه خوب مي شناسندش. نام استاد محسنیان راد  را كه در گوگل تايپ كني، انواع و اقسام القاب ريز و درشت در يك ليست چند صفحه اي جلويت رديف مي شوند و نام استاد در هر كدامشان به درشتي مي درخشد.

اولين گزينه هم مربوط است به يكي از صفحات دانشگاه امام صادق كه استاد را با يك معرفي جانانه و  بلند بالا به بازديدكنندگان مي شناساند؛ اين كه مثلا استاد ليسانس روزنامه نگاري دارند و دكتراي جامعه شناسي اشان را از دانشگاه آزاد ستانده اند.

نمي دانم شايد همين افتخارات بوده كه باعث شده تا مسئول رشته اي مانند تبليغات بازرگاني مجبور شود كه از فرط بي استادي برود سراغ  معلم با تجربه و دانشمندي كه درسي ( تقريبا ) بي ارتباط با Advertising  يعني جامعه شناسي تبليغات و پروپاگاندا را به دانشجويان بياموزد.

نمي خواهم حدس بزنم چه حسي مي تواند داشته باشد وقتي كه ميان دانشجوياني ظاهر شوي كه هر كدام با رشته هاي جور و واجور در مقطع ليسانس خود را در مقابل استادي كه سخنراني در فلان دانشكده فرنگي اش را به رخ مي كشد، دست و پا بسته مي بينند. اما نمي توانم نگويم كه در ميان اين دانشجويان از كمي تحقير شدن حال خوبي نداشتم.   

از كمالات و مفاخر استاد كم نمي شود، اگر بگويم كه ايشان تنها استادي نيستند كه در كلاس هاي درس دانشجويان را به وجد و شعف واداشته و به به و چهچه آنان را در مي آورند،

هنوز هستند استادان باسابقه اي كه لوح تقدير از رئيس جمهور نگرفته اند، و در بهترين دانشگاه هاي خارج از ايران مجبور به تدريس شده اند،

هنوز هستند استادان مجربي كه سر كلاس حاضر مي شوند و با كمترين ادعايي به دوستي و نزديكي با دانشجويان استاد نديده مي بالند،  

هنوز هستند ...

و شايد هنوز باشند در میان این دانشجوياني استاد ندیده رشته تبلیغات بازرگانی که استاد خوب را از خوبتر تمييز می دهند.